iLOMA's profile~~#@**อิสระ สายน้ำ สงครา...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 10 ความแตกต่างและความรู้สึกวันนี้เข้าไปดูเสปซของเพื่อนคนนึงมาเจอบทความนี้เข้า อ่านแล้วจับใจ เลยขอเอามาลงไว้ เผื่อมีใครเข้ามาแล้วรู้สึกสนใจ ในยามที่เราไม่มีใครที่เป็นอย่างนี้ เราคงจะรู้สึกดีที่ได้พบคนๆนึงที่เข้ามาเติมชีวิตให้เราแบบนี้บ้างแน่เลย อ่านแล้วก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ ช่างเป็นคนที่โชคดีจริงๆ ลองอ่านดูให้จบนะคะ -------------------------------------------------- เรื่องของคน 2 คน …..ที่แตกต่างกันเกือบทุกด้าน ยกเว้น.....ความรู้สึกที่มีให้กัน เขาชอบดำ.......เธอชอบขาว เขาชอบเพลงใต้ดิน........เธอฟังเพลงสบายๆ เขาตัวสูง........เธอไม่สูง เขาเรียนไม่เก่ง........เธอท็อปเกือบทุกวิชา เขาเก่งกีฬา.........เธอไม่เคยวิ่งทันใครเค้า เขาชอบเสียงเครื่องยนตร์........เธอเกลียดความเร็ว เขาชอบฝน......เธอกลัวเสียงฟ้าร้อง เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่เรื่องมาก..........เธอร่าเริงและจำเป็นต้องมีคนอยู่รอบด้าน เขาเก็บความรู้สึกและระบายลงสมุดบันทึก........เธออ่อนไหว ขี้เหงา และช่างรู้สึก เขาน้ำตาซึมเพราะมองไม่เห็นค่าของตัวเอง........เธอร้องไห้ให้ความเดียวดายที่เกาะกุมหัวใจ เขาชอบเก็บตัวอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ.....เธอชอบมิตรภาพที่ใครต่อใครมอบให้ แต่กระนั้น …….. ผู้คนมากมายที่รายล้อมก็ไม่ได้ทำให้เธอหายว้าเหว่ ทุกครั้งที่เขาเหงา…….. เธอจะนั่งอยู่ข้างๆโดยไม่เรียกร้องความสนใจ ทุกครั้งที่เธอร้องไห้ ……….เขาไม่มีคำปลอบโยนเพียงแค่กุมมือเธอไว้ ทุกครั้งที่เขามองเห็นเงาตัวเองในกระจก ….. เขาจะเห็นเพียงผู้ชาย...ที่ไร้ความสามารถและไม่มีความสำคัญกับใคร แต่เธอกลับมองเห็นผู้ชายคนนึง.....ที่สามารถปกป้องเธอได้ และมีค่ามากมายสำหรับเธอ ทุกครั้งที่ฝนตก …….เธอจะนั่งหลบอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง ฝนพัดพาความเหงามาให้ เสียงฟ้าร้องเรียกความกลัวมาใกล้ แต่ทุกครั้งที่ฝนตก เขาจะโทรศัพท์หาเธอ และจะอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งฝนหยุดตก......แม้จะไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ เขาและเธอ.....อยู่ด้วยกันในความเงียบ.....แต่ไม่เคยรู้สึกอึดอัด เขาและเธอ.....อยู่ด้วยกันในความเงียบ.....แต่เหมือนกับได้พูดคุยกันตลอดเวลา เขาและเธอ.....เหงาด้วยกัน.....แต่กลับรู้สึกอุ่นในใจ เขาและเธอ.....เหงาด้วยกัน.....แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้น ความรัก ไม่ต้องการความเหมือนกัน แต่ ความรัก ต้องการการ Take Care ดูแล ใส่ใจ August 07 ***Oneday with Mr.David**~~วันนี้เป็นวันที่เปิดเรียนเป็นปกติ วันที่ 2
หลังจากสอบกลางภาคมา
มีเรียนอยู่ 3 วิชา ยา ญี่ปุ่น แล้วก็พารากราฟไรติ้ง
2 วิชาแรก เป็นวิชาที่ไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่กดดัน
แต่พอนึกว่าต้องเรียนพารากราฟฯขึ้นมาเมื่อไหร่
แอบกดดันตัวเองอยู่ลึกๆในใจไม่ได้ซักที
ต้องเรียนกับอาจารย์เดวิด
ครั้งสุดท้ายที่ได้พูดคุยกัน
ก็จบไปอย่างไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่
คำพูดอาจารย์ยังก้องอยู่ในหัวตลอดเลย
คำที่ว่า"ทำไมคำถามง่ายๆแค่นี้คุณยังไม่เข้าใจอีกหรอ"
เพราะว่าการสื่อสารของเราไม่ดีพอในวันนั้น
ไม่ได้เตรียมใจจะต้องไปตอบคำถามอาจารย์ เลยพาอาจารย์หัวเสียไปด้วย
เข้าใจว่าที่อาจารย์หลุดคำนั้นออกมา ก็คงเป็นเพราะว่าอยากคุยกัน
วันนั้นก็จากกันไปอย่างที่ไม่ได้เคลียร์ให้รู้เรื่อง
นอกจากอาจารย์พยายามทำใจแล้วยิ้มให้พร้อมกับบอกว่า Very good. It's a work hard.
วันนี้พอต้องเรียนกะอาจารย์แล้วปรากฎว่า
อาจารย์มาแบบพยายามเข้าใจในความเป็นตัวเรามากขึ้น
อาจารย์ยังพยายามพูดกับเราอยู่
อาจารย์พยายามพูดภาษาไทย......
อาจารย์พยายามหากิจกรรมมาให้เราทำ เป็นการฝึกพูดทั้งหมด
ทั้งๆที่วิชาของอาจารย์เป็นวิชาเขียน แต่อาจารย์ก็ยอมเสียเวลามาฝึกการพูดให้กับพวกเรา
อาจารย์น่ารักมากๆแหละ
ตลอดเวลาไม่ได้ไม่ชอบอาจารย์เลย แค่รู้สึกว่าอยากพูดกะอาจารย์ให้มากกว่านี้
อยากคุยด้วย อยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็นด้วย
แต่มันทำไม่ได้ซักที ไม่รู้เป็นอะไร
แต่วันนี้ก็ได้คุยมากขึ้น สนุกดี
มีความสุขนะ ถ้าอาจารย์จะสอนแบบนี้ มันก็ได้ทั้งสองอย่าง ทั้งพูดทั้งเขียน
ถ้าไม่ได้มีโอกาสเรียนกับอาจารย์เดวิด
ก็คงไม่รู้ว่าการพูดสื่อสารอย่างเข้าใจกันมันมีค่ามากแค่ไหน
คงไม่พยายาม (หรือเปล่า) กับการคุยกะอาจารย์อย่างแน่นอน
ขอบคุณอาจารย์ที่มาสอนที่นเรศวรนะคะ
หวังว่าอาจารย์คงจะอยู่ที่นี่ต่ออีกนานนะ
เพราะหนูตั้งความหวังไว้ว่า ปี 4 จะเถียง เอ๊ย คุยกะอาจารย์ให้อาจารย์ถามไม่ทันเลย
ปล.วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากมาย เข้ามาอัพเพื่อไม่ให้สเปซร้างเท่านั้น
หวังว่ายังมีคนคิดถึงกันนะคะ
เพราะว่าปุ๊กยังคิดถึงคุณทุกคนอยู่ (^.^) |
|
|
