ไม่ได้เข้ามาดูซะตั้งหลายวัน  ม่ายรุเสปซร้างไปหรือเปล่า

กลัวพี่กะเพื่อนๆลืมสเปซปุ๊กเลยเข้ามาอัพโน่นนี่ซะหน่อย

..........ก็ต้องขอขอบคุณไว้ก่อนเลยนะคะกะบุคคลที่กรุณาเข้ามาเม้นให้

--------------------------------------------------------

ตอนนี้กลับมาอยู่ที่มหา'ลัยเรีบยร้อยแล้วล่ะค่ะ

กลับมาวันที่ 30 พ.ค. ที่ผ่านมา

ก้อนะไปอยู่บ้านซะนานเลยไม่อยากกลับมาเลย

สนุกและรู้สึกดีที่สุดที่ได้อยู่ที่บ้าน  วันก่อนกลับมานี่ คุณเบียร์

เพื่อนที่แสนดี๊  แสนดีก้อขับรถมาที่บ้านปุ๊กเพื่อเอาเอกสารรามฯมาให้

น่าอิจฉามันจังเลยอ่ะ

ตอนแรกที่ต้องมาอยู่ที่พิษณุโลกนี่ก็เพราะว่า.....

มีเพื่อนคนนึงไปติดที่แพร่  เราเลยตกลงร่วมกันว่าเราจะมาอยู่เหมือนกัน

ซึ่งคนๆนั้นก็คือ  เบียร์...............

แต่สุดท้ายมันก็ดันค้นพบทางที่ใช่ไปซะแล้ว

เลยกลับไปเริ่มต้นใหม่ที่รามฯแทน  ก็เลยเหลือเราเหงาอยู่ไกลๆคนเดียวเลย  เศร้า

แต่ก็ไม่เป็นไรปีนึงยังผ่านไปเร็วเลยกะอีกแค่ 3 ปีเด๋วเราก็ได้เจอกันทุกวันอีกแล้ว

.........คิดถึงนะเพื่อนๆ...........

--------------------------------------------------------------

เรื่องเบียร์ไปคนนึงแล้ว  คราวนี้มาเรื่องเล็กบ้างดีกว่า

ไอ้เจ้าคุณพี่ที่แสนดีของน้องคนนี้เนี่ยนะ

ก้อยังเป็นเหมือนเดิมกันตลอด  มันห่วงแต่ของฝากจากน้องเท่านั้นเลยอ่ะ

ก่อนกลับมานี่มันฝากซื้อครีมมาให้  (มันไม่กล้าซื้อเอง  อายคนขาย)

เราก้อซื้อมาให้ แต่มันยังไม่ได้มาแถวบ้านก้อเลยไม่เจอกันจนวันกลับเนี่ย

เรือมาอยู่แถวบ้านแล้ว  ก็ได้แม่เนี่ยล่ะที่เป็นคนขับรถมาส่งที่อำเภอ

เล็กมันก้อยังดั๊นห่วงแต่ครีมมันน่ะแหละ  ฝากแม่ให้เอากลับไปให้ด้วย

แต่ดั๊นไม่ยอมฝากตังค์แม่มาให้เรามั่ง  คอยดูคราวหน้าไปบ้านแล้วเจอนะ  ตังค์ในกระเป๋าน่ะ  หึหึ

แต่มันก็คอยเงี่ยหูฟังแม่คุยโทรศัพท์กะปุ๊กตลอดนะตอนที่กลับมาที่มออ่ะ

ว่าได้ที่อยู่อ๊ะเปล่า  เสียงมันคอยสอดแทรกมาตามคลื่นโทรศัพท์เลยอ่ะ อิอิ

----------------------------------------------------------------

ช่วงที่ปิดเทอมมานี่ก้อมีชีวิตอยู่กะบ้านกะขับรถไปเรือแล้วก้อไปเดินเล่นทั่วไป

กะไปลดน้ำหนักที่บ้านเต็มที่  แต่ที่ไหนได้

พอเปิดเทอมมาน้ำหนักขึ้นค่ะ  เศร้าเลย

ขนมจีนแกงไก่อร่อยมากๆเลย  กินเกือบทุกอาทิตย์  อิ่มแปร้

ตอนนี้ก้อเลยมามีปัญหากะน้ำหนักตัวที่ขึ้นเอาขึ้นเอา  กระโปรงที่ใส่ไม่ได้ เศร้าเลย

ถ้าน้ำหนักขึ้นมากกว่านี้จะทำไงดีเนี่ย เครียดมากเลยกะเรื่อนี้เนี่ย

แต่ทำไม๊ทำไมตอนกินเนี่ยอร่อยมากๆเลยอ่ะ

อยากว่านะก็ปุ๊กไม่ได้กินเพื่ออิ่มนี่หน่า  แต่ปุ๊กน่ะกินเพราะอยาก (^-^)

ก้อต้องปรับปรุงนิสัยตัวเองใหม่  ไม่มีใครคอยบังคับอ่ะ

ไอ้เล็กก้อไม่ห้ามแล้วตอนนี้ มีแต่ล้อว่าเป็นโอ่งเหมือนเดิม

ก้อเลยต้องพยายามบังคับตัวเองให้ได้

ยังไงๆก็เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ  เพื่อน้ำหนัก 48 อิอิ

--------------------------------------------------------------------

ถึงพี่ๆที่มออื่นนะคะตอนนี้ปุ๊กไม่ค่อยได้ออนเอ็มเท่าไหร่  ก็ไม่ต้องนึกว่าปุ๊กเป็นไรไปนะคะ

ยังอยู่ดีค่ะ  แต่ว่าไม่มีคอมส่วนพระองค์อีกแล้วตอนนี้  นานๆทีถึงจะเห็นกันนะคะ

ยังไงๆก็อย่าลืมปุ๊กกันนะคะ

---------------------------------------------------------------------------

พล่ามมานานเลยอ่ะคราวนี้ก็เป็นเรื่องไร้สาระเหมือนเดิมทั่วไป 

เดี๋ยววันไหนหาเรื่องดีที่มีคุณค่ามาได้

จะเอามาให้ทุกคนได้อ่านกันบ้างนะคับ

 

ปล.โชคดีทุกคนนะคะ  รักษาสุขภาพกันด้วยนะ

คิดถึงนะ 

 

 

ไม่กี่วันมานี่เอง  ยังรู้สึกเหมือนกับว่า

---เราเพิ่งได้ก้าวเข้ามาอยู่ที่ มน. เลยอ่ะ

ยังต้องปรับตัวกะชีวิตไกลบ้านจริงๆเป็นครั้งแรก

ไม่น่าเชื่อเลย......ว่าเราต้องให้แม่เดินทางมาด้วยตอนมาที่นี่ครั้งแรก

ยังต้องร้องไห้ เป็นบางครั้งบางคราว

ต้องโทรหาเล็ก  เป็นชั่วโมงสองชั่วโมง  เพื่อให้มันเปิดเพลงผ่านโทรศัพท์ให้ฟัง

 

ตอนนี้กลายเป็นว่าเราเหมือนกะมีชีวิตครึ่งนึงอยู่ที่พิษณุโลกซะแล้ว

อยู่คนเดียวในที่ที่เรียกว่าห้องพัก  มันเหมือนเป้นสิ่งแปลกใหม่มากๆตอนนั้น

ถึงไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วยตอนเรียนมัธยม ถึงเราจะต้องอยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆ

แต่สุดท้าย ไม่ว่าจะไปวาดภาพที่ไหน จังหวัดอะไร

..........ก็จะได้กลับมานอนที่บ้านเสมอ

บ้าน จริงๆ ที่มีเนื้อที่พอประมาณ สามารถโผล่ออกมาหายใจได้สะดวกๆ  มีต้นไม้ให้มอง

มีท้องฟ้าให้เห็นตอนนอนเล่นที่เปล  ..............

ตอนแรกคิดว่าจะอยู่ไม่ได้จริงๆเลยกะคำว่าห้องพัก

มันต้องอึดอัดแน่เลย  ต้องน่ารำคาญ  ออกไปไหนก็ไม่มีความเป็นส่วนตัว

แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่ว่าที่ไหนเราก็อยู่ได้เหมือนกัน

 

หอพักที่มีห้องติดๆกันหลายๆห้อง 

หอพักที่ต้องอยู่กันหลายๆคนต่อห้อง

หอพักที่มีคนนั่งอยู่หน้าห้องเพื่อลากสายโทรศัพท์ออกมาคุย

ก็สนุกดีนะ เป็นชีวิตที่แปลกใหม่ดี  เอาผ้าไปตากที่ราวบันไดหนีไฟ

ไปนั่งอ่านหนังสือช่วงใกล้สอบที่บันไดหนีไฟ

ไปนั่งดูทุ่งข้าวที่บันไดหนีไฟ........

และก็ยังได้เห็นพระอาทิตย์สวยๆที่ดูเหมือนจะแปลกไปที่หลังห้องเรา

เป็นอะไรที่สนุกดีนะ เดินสวนกันไปมา  สุดท้ายเราก็อาจได้รู้ว่าเพื่อนข้างห้องเราเป็นใคร(ถึงแม้โอกาสจะน้อยก็ตามที)

 

ถึงตอนนี้อะไรๆที่เคยกลัวก็ดูจะเริ่มจางหายไป

.....หายไปในตอนไหนก็ไม่รู้ได้

เหมือนๆกับเวลาที่ผ่านไป พร้อมกับการกระพริบตา

 

ไปๆมาๆตอนนี้เราก็จะขึ้นปี 2 อีกแล้วสินะ

เป็นรุ่นพี่เขาอีกแล้ว 

.......มีน้องๆโทรมาหา คอยถามโน่นถามนี่ 

บางทีก็มาพร้อมกับเสียงที่สดใส  บางคราวก็เป็นเสียงที่ท้อใจ

หลายๆคนคงกลัวเหมือนกันสินะ  กับการต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่
พอเห็นเบอร์แปลกทีไร

จากแต่ก่อนที่จะไม่ค่อยรับโทรศัพท์ 

....ตอนนี้กลับเป็นว่าต้องรอรับทุกสาย

รอเพื่อจะฟังว่าเป็นเสียงน้องคนไหนหรือเปล่าที่จะคอยถามโน่นถามนี่....

พี่ปุ๊กใช่ไหมคะ ?  เป้นคำถามที่เราเริ่มชินซะแล้วสิ

ตอนนี้ก็เลยคอยตอบคำถามน้องคนโน้นคนนี้  เท่าที่พี่จะช่วยได้

เพราะเราก็เคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกว่าต้องการที่พึ่งพิงมาบ้างแล้วเหมือนกัน

 

เวลาก็ผ่านไปอีกปีอีกแล้วสินะ  เหมือนกับว่าพึ่งเมื่อวานนี้เองที่ได้ก้าวเข้ามา

ก็บอกกะตัวเองว่าจะดูแลรุ่นน้องให้ดีให้ได้ล่ะนะ

เพราะว่าแค่คำปรึกษาก็ทำให้เรารู้สึกดีมาแล้วเลย

ก็รอไปอีกไม่กี่วันนะมอขา

ขอให้ไอ้เบียร์มันกลับมาจากรามฯก่อน

เพราะว่าเราจะไปร่อนบ้านเพื่อนๆกันอีกรอบ

 

ปล.คิดถึงมอนะคะ พี่ที่สภาด้วย  บี และเพื่อนๆที่สภาด้วยนะ

เพื่อนๆเอกอังกฤษ ทั้งหลายคิดถึงนะ  แล้วเราค่อยเจอกัน

 

 

 

        Plese lie on the peaceful place where I can meet you and stay with U again ,my little boy.

        Please stay with me on my dream forever not alone at heaven.

 

มีความสุขจังได้อยู่กะบ้านเนี่ย (^-^)

มีข้าวกิน มีโทรทัศน์ให้ดู มีคอมฯให้เล่น

............จะมีที่ไหนสุขได้เท่ากะบ้านอีกแล้วล่ะ.........

//////////////////////////////////////////////////////

วันนี้อากาศร้อนอีกแล้ว........แต่ก็ไม่มีอะไรขัดขวางการดูหนังของปุ๊กอยู่ดี

ก็วันนี้มีลูกสาวเจ้าพ่อขอเป็นครู 2 นี่หน่า

ชอบมาตั้งกะภาคแรกแล้ว ติ๊งต๊องดี

แต่ก้อมีสาระ............................

ภาคแรกน่ะ ทำให้ชอบจุน มัสสึโมโต้มากๆเลย

ดูเท่ดี เท่มากๆ  ..........

พอมาภาคสองก็ชอบคนที่เล่นเป็นริว

สงสัยปุ๊กคงชอบคนเงียบๆอย่างนี้ล่ะมั้ง

แต่ในความเงียบๆ  หัวรั้นน่ะ

เขาก็เป็นคนที่รักเพื่อน ห่วงใยคนอื่นมากกว่าตัวเองล่ะนะ

 

เคยคิดว่าถ้ามีแฟน  ถึงเขาจะดูไม่ดีในสายตาใครมากมาย

เป็นพวกไม่แสดงความรู้สึกให้ใครรู้ .....ก็ไม่เป้นไร

ขอแค่เขาบอกเราบ้างเท่านั้นว่าเขารู้สึกยังไง

แล้วถึงเขาจะชอบมีเรื่องกับใคร (ในเวลาที่มันสมควรมีนะ)

แต่ขอให้เขามีเหตุผลได้ก็พอ........

และขอให้เขาดูแลเราได้.................นั่นหล่ะเรื่องดีเลย

ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนโรแมนติก ปากหวาน

แต่แค่มีแขนยื่นมากันเราไว้ข้างหลังเขามันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ

 

เคยงงเหมือนกันนะว่าทำไมผู้หญิงชอบคนเลว

แต่ว่าคนเลวในสายตาคนอื่น............................

บางทีก็เป็นแค่สิ่งลวงตาเท่านั้นนะ

เขาแค่สร้างมันขึ้นมา  แต่ว่าจิตใจไม่ใช่

 

พอดูหนังเรื่องนี้ทีไรเลยชอบมากๆ

เป็นผู้ชายแบบที่ชอบจริงๆเลย ตั้งกะรุ่น จุน มาแล้ว

ตอนนี้ก้อชอบ ริว มากๆเลย  อิอิ  เมื่อไหร่น้า

จะไม่ต้องสมมติ.........คิคิ

////////////////////////////////////////////////////////////

บ้าบอมากไปแล้วกะหนังตอนนี้

เหมือนเก็บกดเลยอ่ะ อยู่ที่มอไม่ค่อยได้ดู

ตอนนี้เลยดูเอาดูเอา  เด๋วก้อต้องไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีกแล้ว

 มหาวิทยาลัยรอไปก่อนนะคะ

เด๋วจะกลับไปหา...............................

 

ปล. คิดถึงนะ  ดูแลตัวเองกันด้วยล่ะ