iLOMA's profile~~#@**อิสระ สายน้ำ สงครา...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 30 ..ผ่านไปอีกเดือนแล้วๆๆ..แป๊บๆก็มาถึงวันสุดท้ายของเดือนเมษายนอีกแล้วสินะ
ใจหายจังเลยอ่ะ.............
เดือนหน้าก็พฤษภาคมอีกแล้ว แล้วก็เดือนมิถุนายน
.............เปิดเทอมอีกแล้วสินะ........................
เหมือนกับว่ายังได้อยู่บ้านไม่นานเลย..
ความรู้สึกโหวงๆในอกกลับมาอีกแล้วสิ
เดี๋ยวปุ๊กก็ต้องกลับไปมออีกแล้วใช่ไหมเนี่ย
ต้องกลับไปหาหอพัก ไปเรียนต่อ.....
...........แค่คิดก็เหงาๆซะแล้วสินะ
ได้กลับมาไปไหนมาไหนกับแม่ ไปเล่นเกมส์อยู่กับเล็ก
ก็ชักติดกับชีวิตแบบนี้อีกแล้วสินะ
------------------------------------------------------
มหาวิทยาลัย ไปแล้วก้ต้องเรียนต่อให้จบ
เดี๋ยวเราไปอยู่โน่นก็คงปรบตัวได้เองแหละเนาะ
ยังดีนะ ที่มหา'ลัยยังมีกิจกรรมอะไรให้ทำมั่ง
ไม่งั้นบ้าตายแน่เลย........
ว่าๆไป ชีวิตเด็กมหา'ลัยนี่สุขสบายดีเนาะ
ตื่นตอนไหนก็ได้ (ถ้าไม่มีเรียนแต่เช้า)
แต่ก็ไร้สาระสุดๆเลยล่ะ เพราะเวลาเหลือว่างจัด
กิจกรรมๆๆๆๆๆๆเป้นสิ่งที่ทำให้อยากกลับมอหน่อย
รอกันด้วยนะเพื่อนๆ สภานิสิต
เด๋วจะเข้าไปป่วนต่อ
--------------------------------------------------------
Miss U everyone. I will come back to university soon. April 24 ----เวลา---เคยรู้สึกมั่งไหมว่า เวลา เป็นสิ่งที่ไม่น่าเกิดขึ้นมาเลย .......
เวลา.....ไม่น่าผ่านมา แล้วผ่านไป แต่ในอีกใจนึง ก็เรียกร้องให้เวลาเดินหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว
-----------------------------------------------------------------------------------------
ในวันที่เรามีความทุกข์ใจ กับการสูญเสียบางอย่างไป....
บางอย่าง....ที่เคยมอบความรู้สึกดีๆไว้กับใจในวันนั้น วันที่ผ่านมา
ในตอนนั้นเรามีความสุขใจ อยากให้เวลาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
แต่ว่าในวันที่เราสูญเสียมันไป กลับคิดแต่เพียงว่า
ทำไมเวลาถึงต้องผ่านไป ทำไมเวลาดีๆเหล่านั้นถึงต้องสูญสิ้นไป......ทำไมเวลาต้องดำเนินต่อไป
ทำไม วันต้องเปลี่ยนเป็นเดือน แล้วทำไมเดือนต้องเปลี่ยนเป็นปี
ทำไมต้องมีเวลาเพื่อมาสร้างรอยร้าวในความทรงจำให้เกิดขึ้น.....
ทำไมเวลาถึงต้องผ่านมาแล้วผ่านไป
แต่ในวันเวลาที่เราต้องอยู่เพื่อรอคอยสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ
เรากลับตั้งหน้าตั้งตาคิดแต่ว่า
เมื่อไหร่เวลาถึงจะผ่านไป เมื่อไหร่ จะถึงวันสำคัญที่เราตั้งตารอซักที
เวลาที่มีอยู่ก้ออยากให้หดสั้นไปทันตา
-------------------------------------------------------------------------------------------
เวลา.....ที่เราทุกคนมีอยู่เท่าๆกัน
แต่ในบางวันเรากลับรู้สึกว่าเวลาของเรามันกลับยาวนานกว่าคนอื่นๆ
ทั้งที่เวลา.....เราก็เท่ากัน
แต่ในบางวัน เวลาที่เรามีกลับผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ราวกับเลือนหายไปในช่วงเวลาหนึ่ง
เราทุกคนคงมีความรู้สึกอย่างนี้กันแน่นอนปุ๊กมั่นใจ
ลองหวนคิดไปซิว่าตอนที่เรารู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
เป็นช่วงเวลาที่เรารู้สึกอย่างไร
แล้วในวันที่เวลาเลือนหายไปโดยไม่ทันตั้งตัว
เรากำลังทำอะไรอยู่
------------------------------------------------------------------------------------------
ถ้าในวันหนึ่งข้างหน้าอะไรจะเปลี่ยนแปลงไป
เราคงรู้ตัวว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเวลาที่เรามีเหมือนกัน
อย่าทำให้มันต้องควบคุมเราให้ทุรนทุรายราวกับง่าเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
หรืออย่าทำให้เวลาเหมือนกันเลือนหายไปในเวลาที่เราต้องเผชิญกับอะไรซักอย่างที่เราอาจจะตั้งตารอหรือไม่อยากให้ถึงเวลาก็ตามที
มีความสุขในทุกวัน วันละเล็กละน้อยก็ยังดีนะคะ
เวลาที่เรามีอย่างน้อยก็ต้องมีช่วงเวลายิ้มได้ของเรา
อย่ามัวแต่ท้อจนคิดแต่ว่า
ทำไมเราโชคร้ายอย่างนี้ อย่าลืมว่าเมื่อวานนี้คุณก็ยังยิ้มอยู่นะคะ
เวลามีคุณค่ากับเราเสมอ........อย่างน้อยก็เป็นเพราะเวลา
ที่ทำให้เรารู้ว่าคนบางคนมีค่ากับเราแค่ไหน April 17 เงียบๆจัง....เวลานี้ผ่านสงกรานต์กันมาแล้วด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป...
ใครที่มีความสุข สนุกสนานกันมา.....ก็อยากบอกว่าดีใจด้วยค่ะ
แต่ใครที่สงกรานต์ผ่านมาด้วยความเหงา เศร้า ซึม
.........ก็ไม่เป็นไร เทศกาลก็แค่วันสมมติขึ้นมาวันหนึ่ง.........
ข้อสำคัญที่สุดคือ......อย่างน้อยเราก็ยังอยู่ อยู่เพื่อพบเจอคืนวันเทศกาลเหล่านี้
เห็นไหมคะ....ว่าดีซักแค่ไหน
------------------------------------------------------------------------------
วันสงกรานต์ที่ผ่านมาของปุ๊กก็ไม่มีอะไรมากมาย
ได้ไปสุพรรณมาวันนึง.............ไหว้โกศก๊งกับย่า
อีกวันถัดมาได้ไปหาเพื่อนด้วยความบังเอิญ
บังเอิญว่าพี่พาไปเลี้ยงเตี๋ยวแล้วแวะเข้าซอยบ้านมันพอดี
ก็เลยแวะเข้าไปหา.......พวกพี่ๆก็มารอปุ๊ก
มันก็หน้าเสียนิดนึง(ก็พี่ปุ๊กน่ะเป็นผู้ชายหมดนี่)
มันเยบอกว่าเดี๋ยวมันไปส่งเอง..ให้พี่กลับไปก่อนเถอะ
แค่นั้นไม่พอจะหยิบไอติมมาเลี้ยงพวกเขา
เกรงใจแม่มันมากๆเลยไม่เอาดีกว่าของซื้อของขาย
ก็ให้พี่ๆกลับกันไป........แล้วเราเลยไปนั่งรอมันที่อนามัย
ซักพัก เบียร์มันก็มาพร้อมกะแตงโมแล้วก็น้ำส้ม
(มาบ้านมันทีไรไม่เคยขาดแคลนของกินเลยจริงๆ เบียร์มันเป็นเพื่อนที่น่าร๊ากๆๆๆๆๆๆๆแต่ปากเสียไปหน่อยบางที)
เราก็เลยสบายเลย นั่งกินไปคุยไป ไม่เคยคิดว่าจะนั่งคุยกะมันได้นานๆ
ปรากฏว่าวันนั้น จาก10 โมงกว่าๆถึงเที่ยง
มันเลยขับรถพากลับบ้าน
พากลับมาแล้วส่งเลยพอว่า มันดันขับพาไปบ้านเพื่อนคนอื่นๆ
ไปแล้วก็ไม่ได้เจอเขากัน
แล้วมันก็พาวนรอบอำเภอ ด้วยเหตุผลที่ว่า อยากเปียกน้ำ
เศร้าเลย เราก็เออเพื่อเพื่อนไปไหนไปกัน วนซะรอบกว่าๆ
เปียกมาหน่อยเดียว แล้วมันก็มาส่งที่หน้าบ้านแล้วก็กลับไป
เพื่อนคนนี้อ่ะมีอะไรแปลกๆมากเลยที่ชวนให้ขำ
อย่างตอนก่อนที่มีเรื่องการดูผลคะแนนโอเน็ตเอเน็ต
มันจะมาที่บ้านปุ๊กบ่อย
ด้วยความที่เป็นผู้ชายที่ดี เวลาเบียร์มาบ้านปุ๊กทีก็จะทำเป็นกะเทยที
ตุ้งติ้งนิดๆ น่าเตะ เราก็ขำซะ
เหตุผลที่มันทำอย่างนั้นเพราะว่า มันรู้ว่าปุ๊กอยู่บ้านคนเดียว
แล้วไม่เหมาะที่ผู้ชายจะมาบ้าน
มันกลัวคนอื่นนินทาปุ๊กน่ะว่าง่ายๆ
แต่ปุ๊กก็เฉยๆนะ ก็บอกมันไปไม่เป็นไรหรอก
มันก็ยังแคร์อยู่
กลับมาคราวนี้ได้เจอกันจริงๆ มันก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
แต่หัวมันดิเซิงมากขอบอก
--------------------------------------------------------------------
ดีใจนะที่คราวนี้ได้เจอกันอีก อยู่ที่โน่นเวลาเหงาๆ
ปุ๊กก็ได้คิดถึงเวลาเก่าๆของห้องเรานี่ล่ะ
คิดถึงเพื่อนๆที่บางไทรคอนแวนต์ทุกคนนะ
April 12 จากคนที่คิดถึง.........มีพื่อนคนนึงส่งมาให้ปุ๊กอ่าน
อ่านแล้วรู้สึกว่ามัน.........โดนใจจริงๆ
ในขณะที่เราคิดถึง คน ๆ นึง...........ตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา ..................โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน
ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วน ใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน มากกว่าการได้รับรู้ความจริง
การไม่ได้เป็น ที่ 1 ในใจเค้า
แต่โปรดจำไว้ เถอะว่า หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า .......ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว ...........
ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า
แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน ....................................................................................... ความสุขของเราสร้างขึ้นมาได้จริงๆนะ ถ้าความสุขของเราเป็นเพียงแค่การได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขบ้างก้อพอ คิดถึงทุกคนนะ April 11 ~~ขับรถมอ'ไซค์....ตาก~~ฝนๆๆๆๆ ฝนตก ชุ่มฉ่ำ ฟ้าแลบ แปลบปลาบ แถมฟ้าร้องอีกตะหาก
วันนี้ขับรถไปส่งเล็กกลับเรือ
แล้วกะจะไปซื้อของที่ตลาดนัดไม้ตรา...
ขับออกมาจากไตรราชไม่เท่าไหร่ ฝนเริ่มตก แหมะ ๆ ๆ ๆ
ก็ขับต่อไปเรื่อยๆ พอถึงปากทางออกไม้ตราเท่านั้นล่ะ
จ้ากๆๆๆๆเลย ฝนตกแรงมาก ลมก็พัดแรงดีจัง
นั่งหลบฝนในศาลาริมทาง ไปเกือบชั่วโมงครึ่ง
พอลมเริ่มซา ก็เลยเสี่ยงขับรถออกมา
ตากฝน ตากลม หน๊าวหนาว
ได้ปลดปล่อยอารมณ์ตัวเองไปกับสายฝนไม่เท่าไหร่
ตอนนี้รู้สึกกำลังจะไม่สบายจากพิษฝนซะแล้วสิคะ
ม่ายไหวแล้วอ่ะ เด๋วไปกินยานอนแล้วดีกว่า
เพราะฟ้าเริ่มร้องอีกแล้ว อิอิ April 10 ~~สงกรานต์ๆ~~ใกล้เข้ามาอีกแล้วสินะ...กับวันสงกรานต์ หลายคนคงได้ไปเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน ไปกันเป็นครอบครัว หรือคนพิเศษ ยินดีด้วยนะคะ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามแต่ อย่าลืมว่า ตั้งสติตลอดเวลาด้วยนะคะ เพื่อการฉลองสงกรานต์อย่างสนุก และเลิกการฉลองอย่างมีความสุขด้วย ...................................................................................................................
ตอนนี้ปุ๊กก็กำลังฟังเพลงนี้อยู่
วันๆเราเจอคนตั้งหลายคน ผ่านเข้ามา แล้วก็จากไป บางครั้งใครบางคนนั้นได้ทิ้งภาพความทรงจำดีๆไว้กับใจ .....แต่ในที่สุดก็จะเลือนหายไป.......... ในขณะเดียวกัน สิ่งที่ตรงกันข้ามที่มีอยู่เสมอ
--------------------------------------------------------------------------------- บางครั้ง อดีต ก็เป็นสิ่งที่ดีที่เราได้มีโอกาสนั่งคิดถึงมัน .............ในวันที่เราไม่มีใคร ในวันที่เราเหงาๆ หรือแม้แต่ในวันที่เราต้องการกำลังใจ อดีต ก็เป็นสิ่งที่สร้างรอยยิ้ม กำลังใจให้เราได้เสมอ ถ้าเราค้นเข้าไปเจอกับความทรงจำที่ดีเหล่านั้น
ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะคะ ที่เราต้องสละเวลา มานั่งคิดเรื่องเก่าๆเหล่านี้ ทั้งๆที่ หลายๆคนได้บอกไว้ว่า.....เราควรมีชีวิตอยู่เพื่อวันข้างหน้า แต่เอาเข้าจริงๆ เราหลายคนก็มีความสุขกับเวลา ....ที่ได้มาคิดถึงเรื่องในอดีต กันทุกคน ..............................................................................................................
April 09 เฮ้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โล่งอกจ้า.......ไม่ได้อัพซะตั้งหลายวันเลย คิดถึงสเปซมากๆ
เข้ามาทุกวันนะ แต่ว่ามันเข้ามาแก้ไขไม่ได้
เน็ตช้ามากๆ พาให้ปุ๊กช้าลงตามไปซะแล้ว
.............................................................
วันนี้ วันที่ 9 เมษายน
เป็นวันที่น่าตื่นเต้นมากๆๆๆๆ
เพราะ เล็ก พี่ชายปุ๊กไปเกณฑ์ทหารมา
ปรากฏว่า 100 คน รวมทั้งเล็ก
ทบ.ผลัด 1 ..........
ไม่ได้...คิคิ อะไรก็ไม่ได้
เพราะไม่ต้องจับ คนสมัครเข้าไปเต็มแล้ว
รอดตัวไป แต่ปุ๊กเสียดาย
อยากให้เล็กได้ ทอ. หรือ ทร. มั่งอ่ะ
เผื่อได้ไปหา ที่ศูนย์ฝึก
อยากเห็นหน้าผู้ฝึกว่าจะน่ารักแค่ไหน คิคิ
ล้อเล่นนะ เรื่องจริงก็คือ มันไม่ติดน่ะดีแล้ว
จะได้คอยจ่ายตังค์ค่าโทรศัพท์ให้ปุ๊กทุกเดือน (^^)
........................................................
สายลม สายฝน(ปรอยๆ)ที่ผ่านไปสองวัน
พาความชุ่มฉ่ำมาให้ได้มั่ง
ไม่รู้เป็นไง พอเจอลมแรงๆทีไร
เหมือนได้เจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานทุกที
..ชอบสายลมจริงๆเลยชีวิตนี้....
เมื่อชอบก็ได้เล่นเลยคราวนี้
ขับรถมอ'ไซค์กลับบ้าน
ฝ่าลมฝ่าฝนกลับมา ตัวเย็นเฉียบเลย
มือแข็งเลยอ่ะ
สนุกดีเหมือนกัน หายเครียดไปโข
......................................................
วันนี้ เพื่อนเรา (สัมมนากลุ่มสัมพันธ์)
คุณต้น (พงษ์) ก็ได้เข้าศึกษาธรรมะแล้ว
ขออนุโมทนาด้วยนะคะ
เชื่อว่าคุณ ทำได้จริงจัง....
............................................
วันนี้ก้อหมดเรื่องโม้แล้ว
เด๋ววันอื่นจะเข้ามาประกาศชีวิตให้ทุกคนทราบอีกนะคะ
ใครเข้ามาอ่านขอให้ฝันดี มีความสุข คิคิ
April 06 วันนี้ ...............ร้อนๆๆๆ......
นอนดึกตื่นซะเกือบ 7 โมงเช้าเลยวันนี้
แต่ก็ไม่มีอะไร....ไปเรือเหมือนเดิม
พอไปถึง.....ก็เห็นแม่กะเล็ก ลงไปทำท้องเรือกันแล้ว
แดดค่อยๆแรงขึ้นเรื่อยๆ
..........แม่ก็ยังทำ เล็กก็ยังอยู่
เล็กก็ทำไปเรื่อยๆ....
แต่แม่อ่ะ...เป็นผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้
.........เก่งมากๆเลย........
แม่ปุ๊กทำงานเก่งมาก
อดทนมากๆ............
ทั้งๆที่บางทีปุ๊กยังเหนื่อยแทนเลย
แต่แม่ก็ไหว...............
--------------------------------------------------------
ตอนเด็กๆเคยไม่เข้าใจแม่
เพราะแม่ชอบตี ชอบว่าปุ๊กเสมอ
โตขึ้นมาหน่อย ตอนอยู่มัธยม
เคยโกรธ.....จนไม่คุยกับแม่ไปประมาณ 3 เดือน
ช่วงนั้นแม่ถามมายาวเหยียด........ปุ๊กก็ตอบไปหน่อยเดียว
..........ทำตัวแย่มากๆ..........
จนวันนึงไปโรงเรียน แล้วไม่รู้เป็นอะไร
คิดขึ้นมาว่า ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีแม่แล้วจะเป็นยังไง
ถ้ายังโกรธกับแม่อยู่อย่างนี้ แล้วจะมีโอกาสขอโทษแม่ตอนไหน
วันนั้นกลับไปเสร็จ คุยกับแม่ยาวเลย
เล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้มห้แม่ฟังเรื่อยๆ
แม่ค่อยๆยิ้มออกมา น้ำตาแม่มาคลอๆยังไงก็ไม่รู้
แล้วแม่พูดขึ้นมาว่า เอ็งไม่ได้พูดกับแม่อย่างนี้มานานแล้วนะ
แค่นั้นล่ะค่ะ ตื้อขึ้นมาเลย
ตัดสินใจได้ว่าจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว
แล้วแม่ก้อเปลี่ยนไปด้วยนะคะ
ดูเหมือนว่าเราเข้าใจกันดีกว่าเก่า
--------------------------------------------------------------
ยิ่งได้ไปอยู่ไกลๆ ยิ่งรู้ตัวว่ารักแม่มากแค่ไหน
วันไปสอบสัมภาษณ์ที่ มน.
แม่ไปส่ง แล้วก้อต้องพาปุ๊กกลับทั้งๆที่มันดึกมากแล้ว
แต่แม่ก็ตามใจ
นั่งรถไปดูรถทัวร์.........แลวก็เสี่ยงกลับกันมา
วันใกล้เปิดเทอม.........
แม่ก็ยังมาด้วย
ทั้งๆที่วันนั้นก็ทำงานเหนื่อย มาถึงตอนตี 5 นั่งรถเข้ามาที่มอ
แม่จองห้องพักไว้ให้สองคืน ........
แม่รอปุ๊กแต่งตัวเสร็จแล้วออกไปที่มอ..........
ปุ๊กหันหลังมาก็เห็นว่าแม่ยืนมองอยู่ที่หน้าต่าง..แม่ยิ้มให้
แล้วแม่ก็นั่งรถกลับวันนั้นเลย.....ไม่ได้พัก
และก็ได้รู้ว่าเล็กไม่เคยลืมปุ๊กเลยซักครั้ง
เล็กนั่งคุยกับปุ๊กเกือบทุกวัน....วันละชั่วโมง สองชั่วโมง
ในวันแรกๆของการไปอยู่ที่ใหม่
เล็กพยายามคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ไม่ให้ปุ๊กเหงา
ร้องเพลงให้ฟัง..............
วันนี้เล็กก็ยังเหมือนเดิม
ยังดูแลปุ๊กเหมือนเดิมเสมอ
--------------------------------------------------
วันนี้ แม่ยังมีแรงทำงานหนัก
เล็กยังอยู่ที่ตรงนั้น.......
ถ้าวันนึงคนที่คุณรัก เขาทำอะไรที่ผิดพลั้งไป
คุณพร้อมจะเปิดใจให้เขาไหม ????????????
เพราะว่าวันพรุ่งนี้เราอาจไม่ได้พบเจอกันอีกก้อได้
รักแม่ เล็ก แล้วก้อ พ่อนะ
April 05 เพื่อนของเรา.......ชื่อความเหงาเมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้ ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายรึดี ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน.....เคียงไป บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป กอดความเหงาไว้กับใจ อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ .....................................................................
อาจเป็นเพราะโลกที่มันกว้างไป
ใจ....ก็เลยเหงาๆ
ทำไมเราถึงต้องจำกับความเจ็บปวดต่อไปด้วยล่ะ
ถึงจะเหงาเท่าไหร่
แต่ความเหงาก็ไม่เคยทิ้งเราไปเลยซักครั้ง
แม้บางที มันจะทำให้เราต้องร้องไห้ก็ตาม
พยายามรับเอาความเหงามมาเป็นเพื่อนให้ได้นะ
พยายาม ......... ปุ๊กก็จะย้ำคำนี้ไว้เสมอ
เมื่อไหร่ จะมีใครซักคนมาแบ่งปันความเหงากับเราบ้างนะ
เหนื่อย........แต่ต้องทน
ไม่ว่าจะยังไง เพื่อนของเราก็ชื่อความเหงาเสมอ April 04 เดินตามรอยเท้า.......พ่อพระราชนิพนธ์
ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ
สยามบรมราชกุมารี
ฉันเดินตามรอยเท้าอันรวดเร็วของพ่อโดยไม่หยุด
ผ่านเข้าไปในป่าใหญ่ น่ากลัว ทึบ
แผ่ไปโดยไม่มีที่สิ้นสุด มืด และกว้าง
มีต้นไม้ใหญ่เหมือนหอคอยที่เข้มแข็ง
พ่อจ๋า...ลูกหิวจะตายอยู่แล้วและเหนื่อยด้วย
ดูซิจ๊ะ...เลือดไหลออกมาจากเท้าทั้งสองที่บาดเจ็บของลูก
ลูกกลัวงู เสือ และหมาป่า
พ่อจ๋า...เราจะถึงจุดหมายปลายทางไหม ?...
พ่อเห็นแล้วว่า หนามตำเนื้ออ่อนๆของเจ้า
เลือดของเจ้า เปรียบดั่งทับทิมบนใบหญ้าใกล้น้ำ
น้ำตาของเจ้า ที่ไหลต้องพุ่มไม้สีเขียว
เปรียบดั่งเพรชมรกต ที่แสดงความงามเต็มที่
ลูกเอ๋ย...ในโลกนี้ไม่มีที่ใดหรอกที่รื่นรมย์
และความสบายสำหรับเจ้า
ทางของเรามิได้ปลูกด้วยดอกไม้สวยๆ
จงไปเถิด แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่บีบคั้นหัวใจเจ้า
เพื่อมนุษยชาติ จงอย่าละความกล้า
เมื่อเผชิญกับความทุกข์ ให้อดทนและสุขุม
และจงมีความสุข ที่ได้ยึดอุดมการณ์ที่มีค่า
ไปเถิด.....
ถ้าเจ้าต้องการ
เดินตามรอยเท้าพ่อ.... April 03 ใจประสานใจ
April 02 Forget me not!!!!เมื่อวันที่ 22 มีนาคมที่ผ่านมา
โลมาตัวนึงได้เดินทางไปที่บางมด......
...เป็นการไปโดยที่ไม่เคยรู้ทิศทางมาก่อน......
แต่ได้ข้อมูลการเดินทางจากพี่คนนึง
...พี่นาถ...
ได้บอกเส้นทางเดินทางไว้ให้
แล้วโลมาก้อได้ไปถึง
...................................
คงแปลกใจว่าโลมาจะไปทำอะไรที่บางมด
พอดีว่าช่วงนั้นมีการสัมมนา
สภานิสิต-นักศึกษาสัมพันธ์
ในวันที่ 22-26 มีนาคม
โลมาอยากไป
เลยขอพี่ไป....................
.................................................................
อยากจะบอกว่าการไปครั้งนี้
ไปโดยไม่ได้รู้กำหนดการณือะไรไปก่อนเลย
เพราะคุณพี่ที่ มน. ไม่ส่งมาให้ซักที
ก้อเลยตัดสินใจ
ไปในวันที่ 22 เสียเลย
โดยมีพี่ชายไปส่ง
....เล็ก...
วันที่ 22 มีนาคม น่ะ
ก้อเป็นวันเกิดของเล็กด้วย
เล็กกลัวปุ๊กไปไม่ถูกเล็กเลยตัดสินใจนั่งรถมาส่ง
แล้วเล็กก้อปวดคอ
แต่ก้อยังมาส่งปุ๊กถึงรถแดงที่จะพาเข้า มจธ.
นี่แหละ เล็ก พี่ชายของ ปุ๊ก
ที่ไม่เคยทิ้งกันเลย
----------------------------------------------------------------------------
พอเข้าไปถึงบางมด
ก้อได้รับการช่วยเหลือ ดูแลเป็นอย่างดี
หายเหงาเลยที่ต้องเดินทางไปคนเดียวก่อน
Staff หลายๆคนที่น่ารักมากๆ
คอยมาพูดคุย ไม่ให้เหงา
ทั้งพี่ใหม่ ฟ้า หญิง โอ พี่ไกด์ พี่แบ็งค์ พี่ซะนะ
------------------------------------------------------
นอกจาก Staff ทั้งหลายแล้ว
ยังมีพี่ๆจาก มหา'ลัยอื่นๆอีก
ที่น่ารัก
*************************
อยากบอกว่า 4 วัน 3 คืนที่ผ่านไป
มีเรื่องน่าจดจำมากมายเลยค่ะ
......ไม่ยากให้ทุกคนลืม โลมา(ปุ๊ก) ลืมบี ลืมพี่ๆ......
เราคงได้เจอกันอีกนะคะ
*****************************************
ปล. บัดเดอร์ พี่บอย มจธ. ห้ามลืม น้องปุ๊กนะคะ
บัดดี้ก้อเหมือนกันนะคะ พี่มาร์ช มฟล.
คิดถึงทุกๆคนนะคะ |
|
|
